Coaching

Deze Website is verplaatst. Volg deze link om op de juiste pagina uit te komen.

Voor het vak coaching zijn er in totaal 6 coachingsgesprekken gevoerd. Deze gesprekken waren bedoeld om hun vraagstukken te beantwoorden. Aan het eind van elk gesprek hebben wij de vraag beantwoord en een gezamenlijk advies geformuleerd.

Voorafgaand van deze gesprekken heb ik ter voorbereiding de fases en vragen vastgelegd die in het gesprek doorlopen moesten worden.

Schermafbeelding 2017-05-07 om 15.35.58.png

Na afloop van elk gesprek hebben mijn “coachies” rating scale formuleren ingevuld om mij feedback te geven over hoe het gesprek naar hun mening ging.

Schermafbeelding 2017-05-07 om 15.53.02.png

Reflectie

Tijdens de coachingsgesprekken heb ik mij gehouden aan verschillende coachingsadviezen. Zoals het kijken naar de doelen van de client, gebruik maken van stiltes, samenvatten, luisteren, non- verbale gedragingen, de niet-weten-houding, schaalvragen en feedback voor het opstellen van leerdoelen.

Zo werd er in het begin van alle eerste gesprek een kennismaking gevoerd. Bij deze kennismaking werden duidelijke afspraken gemaakt over hoe ik zelf en de client het liefst wilde samenwerken. Ook werden er in deze gesprekken afspraken gemaakt en werd er gekeken of de gecoachte het eens was met mijn samenwerkingsafspraken. Na afloop van de kennismaking werd daarom ook het samenwerkingscontact ondertekend.

Vervolgens hebben we gekeken naar welke doelen er belangrijk waren voor de client. Volgens Hepworth & Larsen (1993) is het irrelevant of de doelen die de cliënt kiest degene zijn waarvan ik als coach denk dat die belangrijk zijn. Ik moest mij er daarom ook van verzekeren dat ik vragen stelde die voor de cliënt in zijn of haar beste belang waren. In het allereerste gesprek dat ik voerde gaf Jean aan dat hij het graag wilde hebben over de vraag of hij de goede opleiding had gekozen. Echter tijdens dit gesprek veranderde dit door mijn doorvragen in de vraag hoe hij het best zijn huiswerk kon plannen. Terugkijkend naar deze theorie was dit niet geheel de bedoeling en gaf Jean ook aan dat hij niet verwacht had dat wij het hier over gingen hebben. Daarom ben ik het volgende gesprek ingegaan op de vraagstukken die hij in het eerste gesprek had aangegeven ben ik bijna niet meer ingegaan op andere problemen die hij halverwege het gesprek inbracht.

Tijdens de gesprekken heb ik diverse keren gebruik gemaakt van stiltes. Volgens Benjamin (1987) zorgen stiltes ervoor dat gedachten op een rij gezet kunnen worden of dat iedereen even op adem kan komen. Ook stelt Benjamin dat het belangrijk is om de stiltes te respecteren. Ook zullen klanten hierdoor leren dat je ze geen antwoorden zult geven maar dat ze zelf de antwoorden moeten zoeken. Toen ik deze stiltes tijdens de gesprekken toepaste kreeg ik hier verschillende reacties op. Zo was Jean verbaast dat ik niet de antwoorden wilde voorzeggen, hij had verwacht dat als hij niks zei, ik hem de antwoorden wel zou geven. Na een lange stilte vroeg hij “hoe zou jij dit dan doen?”, wat de theorie van Benjamin bevestigde. Bij deze vraag gaf ik hem als antwoord dat ik hem niet zou vertellen wat hij het beste kon doen maar dat ik hem zou helpen om na te denken hoe hij het zou kunnen en willen doen. Sinds dat moment gebruikte hij deze stiltes ook om goed na te denken over de antwoorden die hij uiteindelijk gaf. Ook merkte ik tijdens de gesprekken met Cleo en Esther dat deze stiltes goed van pas kwamen. Het moment nadat er even een stilte was gevallen, boekten wij naar mijn idee meer voortgang in het gesprek dan op de momenten dat het gesprek vlot en soepel verliep. Hiervan heb ik geleerd dat stiltes kunnen helpen bij het denkproces van de client.

In elk gesprek zijn er meerdere samenvattingen geweest. Tijdens deze momenten kon ik voor mijzelf controleren of ik het besprokene nog begreep. Ook kon de client aanvullingen geven of veranderen wanneer dit niet helemaal klopte. Door gebruik te maken van de techniek samenvatten liet ik merken dat ik luisterde en geïnteresseerd was in wat er gezegd werd. Ook gaf dit veel inzicht in het verloop van het gesprek.

Ook heb ik mij tijdens de gesprekken veel beziggehouden met het luisteren naar de gecoachte. Zoals blijkt uit de losse reflecties van elk gesprek heb ik hier een aantal keer moeite mee gehad. Insoo (s.d) zegt dat hulpverleners die vaardig zijn in het oplossingsgericht werken geleerd hebben om met oplossingsgerichte oren naar de cliënt te luisteren. Zij zijn in staat het verhaal van de cliënt te horen zonder het door hun eigen referentiekader te filteren. Tijdens de gesprekken had ik soms moeite om goed te luisteren en te herkennen op welke onderdelen ik moest doorvragen. Ik was nog teveel met mezelf bezig en had soms ook al een oplossing voor ogen, maar mocht deze niet zeggen. Dat vond ik erg moeilijk.

 

Een van de belangrijkste leerdoelen die ik heb gehaald uit het coachingstraject is dat ik moet proberen om zodanig te luisteren, zonder de antwoorden te filteren met mijn eigen referentiekader en daardoor zelf een oplossing bedenk. Ook dat ik in staat ben om te herkennen op welke antwoorden ik moet doorvragen zonder dat dit lijkt dat ik niet oplet.

Okun (s.d.) stelt dat de meeste cliënten erg gevoelig zijn voor het feit of wij respectvol en zorgvuldig naar hun luisteren. Daarbij gaan de cliënten af op de non-verbale gedragingen van hulpverleners om te beoordelen of ze wel of niet worden begrepen en gerespecteerd. Om ervoor te zorgen dat ik tijdens de gesprekken de cliënten het gevoel gaf dat ik ze respecteerde heb ik geprobeerd zo veel mogelijk oogcontact te houden, zo nu en dan te knikken om te laten zien dat ik begreep wat er gezegd werd, door rustig te spreken en mijn manier van spreken af te stemmen op die van de gecoachte.

Volgens Anderson & Gooloshian (1992) neemt een coach de positie in waarin hij of zij altijd in staat is om te ‘worden geïnformeerd’ door de cliënt. Dit wordt ook wel de niet-weten-houding genoemd. Dit is een algemene houding waarbij de acties van de coach worden gekenmerkt door een onvervalste grote nieuwsgierigheid. Dat betekent dat ik in de gesprekken meer geïnteresseerd moet zijn in wat er gezegd wordt in plaats van een mening te geven over het probleem of wat er veranderd moet worden. Naar mijn idee kon ik in de gesprekken deze houding goed aannemen. Tijdens de gesprekken was ik oprecht geïnteresseerd in de ander wat de niet-weten-houding makkelijk maakte om aan te nemen. Dit ging grotendeels vanzelf en hier hoefde ik mij tijdens het spreken niet op te focussen. Van de gesprekken die ik gevoerd heb, had alleen Cleo moeite met deze houding. Zij had verwacht dat ze met iemand zou spreken die zich kon inleven in haar probleem en wist wat ze doormaakte. Door mijn niet weten houding wilde ik graag dat zij mij hier meer over vertelde waardoor dit een kleine teleurstelling voor haar werd. Ondanks dat deze houding niet geheel werkte voor Cleo hadden wij toch een goed gesprek samen en verliep het na verloop van tijd soepeler.

Wanneer wij tijdens een van de gesprekken gezamenlijk een stappenplan hadden gemaakt heb ik gebruik gemaakt van de schaalvragen van Berg (1994) De Shazer (1988) & Miller (1992). Deze schaalvragen waren nodig om de cliënten een inschatting te geven op hun toekomstige mogelijkheden. Ze moesten een voorstelling geven op schaal van 0 tot 10 over hun plan. Tijdens deze schaalvraag deed de 7 niet mee omdat dit een gemakkelijk cijfer is om op terug te vallen. Met deze vraag kreeg de cliënt goed inzicht van zichzelf of het bedachte plan ook werkelijk werd uitgevoerd. Ook gebruikte ik deze schaal wanneer iemand zei ik geef het een 8 om het plan nog beter te maken. Zo vroeg ik wat is er dan nodig om er een 8.5 van te maken. Zo werden de plannen nog een keer aangescherpt en verbeterd. Dit proces ging door totdat de cliënten genoeg vertrouwen hadden dat de uitvoering van het plan zeker zou lukken.

Aan het eind van elk gesprek heb ik een feedback sessie gehouden. In deze sessies werden de rating scale formuleren ingevuld en kort besproken hoe de cliënt het gesprek ervaren had. Ook werden er leerdoelen geformuleerd. “Wat heeft de gecoachte als leerdoel over gehouden aan dit gesprek”. En voor mijzelf “welke verbeterpunten kan ik uit het gesprek halen voor de volgende keer”. Ook gaf de gecoachte hierin aan of hij/zij de werkwijze fijn vond. Tijdens het gesprek met Jean ben ik er dankzij deze feedback sessies achter gekomen dat hij het eerste gesprek teveel een vraag-antwoord gesprek vond i.p.v. een gesprek. En zo liet Cleo weten dat zij hoopte dat ze het gesprek zou voeren met iemand die in ‘hetzelfde schuitje” zat als zij. Tot slot hebben de gecoachten een reflectie verslag geschreven na afloop van elk gesprek. Aan de hand van deze verslagen kon ik nog een keer goed lezen hoe zij het gesprek hadden ervaren en wat ze hebben onthouden en dus ook wat zij belangrijk vonden. Dit gaf tevens een goede houvast om mee te beginnen bij het vervolg gesprek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s